Bir bayramı daha geride bıraktık. Bayramlarda büyüklerimizin elini öpüp bayramını kutladıktan sonra ne yapacağını bilemez bir halde oradan oraya sürüklenir dururuz. Onu yapsam, şunu etsem, şuralara gitsem… Bu düşünceler çoğu bayramda bizi çepeçevre sarsa da sonuçta çoğumuz evde tıkılıp kalırız. Ben de tıkılıp kalanlardanım. Daha doğrusu kalanlardandım. Bu bayram kendi adıma bir değişiklik yapıp kös kös oturmaktansa gezmeyi yeğledim. Zincirlerimi kırıp kendimi dışarıya bir attım ki, tutabilene aşk olsun. En son kendimi Kahramanmaraş’ta Sütçü İmam heykelinin önünde buldum.

Bayramın ilk günü her zamanki monotonluğuyla geçti. İkinci gün de bağdaş kurmaya hazırlanıyordum ki kardeşim çıkageldi. Hadi bir yerlere gidelim, dedi. Ok, gidelim. Gidelim de nereye? Arabayı çalıştır da bakarız, dedi. Kontağı taktım, bastım marşa, taktım vitesi beşe, kökledim gazı. Şehirde deli gibi dolanıp duruyoruz. Allah için dur diyen yok. Su yakmıyor ya bu meret. Kafamın vitesi de beşe takılmak üzereyken gezilecek yerler hakkında öneriler gelmeye başladı. Orası, şurası, burası… İçlerinden ilginç olanları belirlemeye çalışırken birden kafamda ampul yanıverdi. Evreka!Gaziantep Hayvanat Bahçesine gidelim dedim. Hani şu Avrupalıların ZOO dedikleri cinsten. Burası Türkiye’nin en büyük hayvanat bahçesi. Yıllar önce böylesi güzel ve büyük bir hayvanat bahçesi yapıldı da ben gitmemiştim. Annem dahil bilumum akrabalarım gidip gördü de ben gidemedim. Hadi oraya gidelim dedim. Milletin de aklına yattı bu fikir. Hemen bir U dönüşü, sonrasında vınnn. Şehrin Burç Kasabası yakınlarında ormanlık alanda kurulan bu hayvanat bahçesini kolayca bulmanız için yolun belli bölümlerine tabelalar yerleştirilmiş. Üniversite yolunda Hafif Raylı Sistem çalışmaları nedeniyle sıkışık trafikte yol alırken şehir dışına vardık nihayet. Son kavşakta sağa mı sola mı diye bakınırken ben sola dedim; çünkü şehrin her yerinde ot gibi biten tabelalar bu kavşakta görülmez oldular. Son anda küçücük bir tabelayı fark edip sağa saptık.

Makalenin devamı için tıklayınız "Bayramda Hayvanat Bahçesine Gidilir mi?"

Hayat bazen insana taşıyabileceğinden daha fazla yük yükler ve bunu taşımasını ister. Bu yükü taşımakta zorluk çeksek de direnmeye devam ederiz. Uyduruk bir sürü şey sıra halinde dizilmiştir önümüze: Arabanın vergisi, evin kirası, okulun taksidi, taşınma derdi, patron çilesi, fatura yığını, komşunun balkondan halı silkelemesi, İngiltere’ye hiç gol atılamamış olması, sevgilinin nazı, arabanın gazı, KPSS, SBS, ÖSS …

Tüm bunlarla başa çıkmalı günümüz insanı. Diğer taraftan bunlar olmasaydı herhalde LOST dizisindeki gibi bir yaşamımız olurdu. Ne güzel olurdu dimi, uçağımız bir adaya düşerdi, aradan üç yıl geçerdi ama ne hikmetse sakalımız ve saçlarımız hiç uzamazdı, uçak enkazından bir de balta çıkardı (malum, ormanda ağaç keseceğiz ya), deterjan olmadığı halde bembeyaz pantolonlarla ve gömleklerle ormanda ve sahilde günlük yaşama devam ederdik!!! Bu arada hayat sanırım orada da bize ağır bir yük yüklerdi. “Diğerleri” diye tabir edilen bir gurup psikopat ve deney delisi manyak başımıza musallat olurdu ve üç yıl boyunca bu adamların neden orada olduklarını anlayamazdık.

Makalenin devamı için tıklayınız "Taşı Gediğine Koymak"

Yüzünü görmeden yapamadığım biricik oğlum Barış Efe’nin gülen yüzü beni hayata bağlıyor. Hele sabahları saat 7 ile 8 arasında o kadar tatlı oluyor ki: Mahmur gözleri, uykunun ve dinlenmenin etkisiyle pelteleşen yanakları, hafiften terlemiş avuç içleri, biraz da üşümüş ayakları, darmadağınık olmuş saçları…Bu yüzden sabahları dört gözle bekliyorum.

Gün ortasında uykuya daldığında ise ne zaman uyanacak diye merakla ve hasretle bekliyorum. Aramızda kalsın, annesinden habersiz bazen onun o tombik yanaklarını yemek için tatlı uykusundan uyandırdığım bile oluyor. Ne’payım dayanamıyorum; onu çok seviyorum. Bunu yapıyorum, yine yapacağım.

Makalenin devamı için tıklayınız "Benden Söylemesi"

Nihayet bu dünyadan göçmeden Beşiktaş’ın şampiyonluğunu görebildim. Barış Efe, doğumuyla sanırım Beşiktaş’a da hayırlı geldi. Kendisi de doğuştan Beşiktaşlı. Biliyorsunuz ki Beşiktaşlı olunmaz Beşiktaşlı doğulur. Barış Efe doğuştan Beşiktaşlı olanlardan. İşte bunu ispatlamak için siyah beyaz takımını giyip bizlere poz verdi. O hafif sırıtması da sanırım Beşiktaş’ın bir dahaki şampiyonluğunu uzun süre bekleyeceğimize delalet ediyor. Umarım öyle olmaz; ama biliyorum ki Barış Efe bir şeye gülüyorsa bunun altında bir bit yeniği vardır.

Makalenin devamı için tıklayınız "En Küçük Beşiktaşlı"

Barış Efe, bu kez de hareketli bir video ile sizlerle.

Maşallah…

Mutlulukların en güzelini seninle tattım canım oğlum. Allah sağlıklı ve uzun bir ömür nasip etsin.

İyi ki doğdun meleğim…

Havalar biraz ısınınca artık bahar geldi dedim kendi kendime. Cemreler de hazır düşmüşken tişörtlerimi hazırladım! Sabah uyanınca bir de baktım ki lapa lapa kar yağıyor. Ne yalan söyleyeyim karı görünce çok sevindim. Özlemişim keratayı. Benim gibi 9 yılını kar ve buz diyarı olan Erzurum’da geçiren birisi için kar, bambaşka anlamlar ihtiva ediyor.

Bu yıl Gaziantep’e gelip de karsız kalınca hasret kaldım haliyle. Bu kış sadece iki kez kar yağışını gördüm. Otele uğrayan günübirlik turist gibi bir gün kaldı ve sonra yeni diyarlara doğru yol aldı. Karı ilk defa gören İzmirli öğrenci arkadaşlarım gibi ben de çok sevinip birkaç kare fotoğraf çektim. Sahi ne olacak bu küresel ısınma?

2008 yılının en sıcak günlerinde Alanya’da geçirdiğim güzel günlerin anısına çektiğim videonun birinci bölümünü şimdi yayınlama fırsatı buldum. Hazır erken rezervasyonlarda % 40 indirim varken bu videoyu yayınlayayım dedim. Ben bu sene gidemeyeceğim, bari bununla avunayım. Tatil düşünenler için Alanya tam bir tatil cenneti. Deniz biraz dalgalı olsa da güzel bir tatil sizleri bekliyor. Deniz, kum, güneş, turist…

Uzun zamandır merak ettiğim bir yerdi, Şanlıurfa. Geçen Kurban Bayramı’nda fırsat bu fırsat diyerek atladım arabama düştüm Urfa yolarına. Gaziantep’ten Urfa’ya kesintili bir şekilde otoban olsa da ben, eski yoldan gitmeyi tercih ettim. Bu şekilde doğayla daha çok iç içe olabileceğimi düşündüm. Doğa dediysem öyle Yağmur Ormanları gibi bir şeyler aklınıza gelmesin. Bizim buralarda orman, yok denecek kadar azdır. Yarı çöl bir diyardır Güneydoğu ve Gaziantep.

Etrafımda sıralanan fıstık ve zeytin ağaçlarıyla keyifli bir müzik eşliğinde vardım Şanlıurfa’ya. Aslında esas amacım Balıklı Göl’ü ziyaret etmekti. Ama gelmişken şehri de bir kolaçan edeyim dedim ama yapmak ne mümkün. Trafik çok sıkışık olduğundan ve ben oraların yabancısı olduğumdan şehrin belli bir noktasından geri dönüp Balıklı Göl’ün karşısında bir otoparka girdim. Kestikleri küçük makbuz, Şanlıurfaspor’a yardım olarak gidiyormuş. Ben de böylece katkıda bulunmuş oldum.

Makalenin devamı için tıklayınız "Urfa’da Urfa Kebabı Yiyemedim"

Okulların yeniden açılmasıyla eski öğrencilerimin siteme yazdığı yorumlarda da belirgin bir artış meydana geldi. Bütün yorumlardan anladığım kadarıyla hepsi beni çok özlemiş. Ben de sizleri özledim, canlarım benim. Şimdilerde birbirimizden çok uzakta olsak da kalplerimiz hep beraber olacak.

Derslerin başlaması vesilesiyle sizlere birkaç konudan bahsetmek istiyorum. Geçen yıl Devlet Parasız Yatılılık ve Bursluluk Sınavı’na girdiniz. Sınavdan elde ettiğiniz sonuçları bilmesem de benim için bu sınavdan aldığınız puandan çok sınava girmiş olmanız yeterliydi. Zaten çoğunuz da bu sınava girmişti. Ben sizin yüksek puanlarınızla değil, sınavda biraz daha puan toplayabilmek için gösterdiğiniz çabadan dolayı sizlerle gurur duyuyorum. Sınav stresini yaşadınız ve o korkuyu üstünüzden attınız. Geçmiş olsun.
Sevgili öğrencilerim, sizler artık 6. sınıf oldunuz. Üzerinize binen yük biraz daha fazlalaştı.

Makalenin devamı için tıklayınız "Firdevs ve Diğer Öğrencilerime…"